Morze Martwe

Morze Martwe jest najbardziej zasolonym zbiornikiem wodnym na Ziemi. Normalne zasolenie wody morskiej wynosi około 35°/oo, natomiast zasolenie wody w Morzu Martwym jest ośmiokrotnie większe i wynosi około 280%. Dla porównania, zasolenie wody Wielkiego Jeziora Słonego w stanie Utah w Stanach Zjednoczonych jest sześciokrotnie większe, niż zasolenie wody morskiej. W Morzu Martwym ginie niemal każdy organizm żywy, ale jego woda słynie z tego, że wszystkie przedmioty, które się w niej znajdą, wykazują olbrzymią pływalność. Utonięcie czy nurkowanie jest tu niemożliwe, natomiast pływanie wpław czy z wykorzystaniem jakichkolwiek urządzeń jest tu łatwiejsze, niż na każdym innym akwenie na Ziemi. Jedynie nieliczne, wysoko wyspecjalizowane organizmy mogą przeżyć w tej stężonej solance.

Morze Martwe jest bezodpływowym jeziorem leżącym 24 kilometry na wschód od Jerozolimy. Leży na obszarze Izraela i Jordanii. W latach osiemdziesiątych XX wieku jego powierzchnia wynosiła 1010 kilometrów kwadratowych - około dziewięciokrotnie więcej, niż powierzchnia największego polskiego jeziora Śniardwy. Jego długość wynosi 75 kilometrów, największa szerokość - 15 kilometrów. Około 17000 lat temu poziom jego wody był tak wysoki, ze łączyło się z leżącym na północy jeziorem Tyberiadzkim (czyli Genezaret). Wody Morza Martwego są tak nasycone solą, że ponad jego powierzchnię wystają formacje - solne kolumny.

morze_martwe4Rzymski historyk Józef Flawiusz (ur. w 37 r. n. e.) w dziele pt. "O wojnie żydowskiej" wspomina o Jeziorze Asfaltowym, nad którym unosi się duszna woń siarki i ropy naftowej (oleju skalnego). W następnych wiekach, w dziełach rzymskiego lekarza Galena (130-200 r.n.e.) spotykamy dzisiejszą nazwę morza - Morze Martwe oraz pełny opis jego naturalnych właściwości. Woda Morza Martwego charakteryzuje się wieloma szczególnymi cechami, przede wszystkim wysokim zasoleniem. Zasolenie wody (sumaryczna zawartość soli) wyrażana jest w promilach-gramach substancji na 1 kg wody morskiej.

Zasolenie Morza Martwego 8-krotnie przewyższa zasolenie Oceanu Atlantyckiego, 7-krotnie Morza Śródziemnego i Morza Czerwonego, 14,5-krotnie Morza Czarnego oraz aż 40-krotnie Morza Baltyckiego. W 1819 roku francuski chemik G.L. Guy Lusack badał próbki wody Morza Martwego i stwierdził wysoką koncentrację soli. Jego praca była impulsem do dalszych badań nad Morzem Martwym.

Skład morskiej wody w dużym stopniu zależy od rzek, jakie do niego wpływają. Kiedy porównujemy zawartość makroelementów w wodach rzeki Jordan i Morza Martwego okazuje się, że zależność taka nie występuje.

Należy podkreślić wysoką zawartość jonów sodu, potasu, magnezu, wapnia i bromu w Morzu Martwym. Są to najważniejsze jony, które mają ogromne znaczenie biologiczne - taki właśnie zestaw makroelementów ma ludzka limfa i krew. Zawartość potasu (K) w Morzu Martwym jest prawie 20-krotnie wyższa niż w Oceanie Atlantyckim, magnezu (Mg) - 35-krotnie, wapnia (Ca) - 42-krotnie, a bromu (Br) aż 80-krotnie.

Ze względu na skład soli, Morze Martwe diametralnie różni się od wszystkich innych mórz naszej planety. Podczas kiedy w wodach innych mórz chlorek sodu wynosi 77% całej zawartości soli, to w wodzie Morza Martwego jego zawartość osiąga 25-30 %, a zawartość soli magnezu (chlorki i bromki) stanowi do 50 %.

Nigdzie na Ziemi nie występuje zjawisko krystalizacji soli potasu podczas parowania morskiej wody. Z wody Morza Martwego udaje się sztucznie wykrystalizować sole potasu, a w innych zbiornikach wodnych, nawet w specjalnych sztucznych basenach krystalizacyjnych, nie udało się otrzymać soli potasu z wody morskiej. Od roku 1930 prowadzone jest wydobycie bromu i węglanu potasu z wody Morza Martwego. Mikroelementami nazywa się substancje, których zawartość w wodzie morskiej jest mniejsza niż 1 mg na 1 kg.

morze_martwe1Woda Morza Martwego zawiera takie mikroelementy jak miedź, cynk, kobalt i inne. Jony tych metali są łatwo wchłaniane przez różne naturalne substancje pochłaniające, takie jak: substancje organiczne, fosforany wapnia, hydroksysole żelaza. Na skutek tych procesów zawartość jonów tych metali w wodzie morskiej jest niższa, niż można by się spodziewać na podstawie rozpuszczalności ich związków. Jony wielu metali wytrącają się w następstwie hydrolizy w formie słabo rozpuszczalnych soli i hydroksydów. Należy również powiedzieć, że na dnie Morza Martwego odkryto pokłady siarki i naturalnego asfaltu. (Przypomnijmy Jezioro Asfaltowe Józefa Flawiusza). Jedną ze szczególnych cech charakterystycznych Morza Martwego jest specyfika pH, które wynosi 8,5-9. W związku z tym podczas długiego przebywania w wodzie morskiej można doznać oparzeń na delikatnych częściach ciała. Woda ma gorzki smak i gęstą, "tłustą" konsystencję. Podczas długiego okresu istnienia Morza Martwego, na jego dnie utworzyła się warstwa osadowa iłów o grubości 100 metrów. Są to tak zwane iły Morza Martwego. Zawierają one 45 % soli, 5 % biomasy oraz 50 % wody.

Od wieków znane są lecznicze właściwości wody i iłów Morza Martwego oraz siarkowych mineralnych źródeł, znajdujących się w pobliżu Morza Martwego. Już starożytni Rzymianie budowali tam pierwsze kurorty. Do końca XIX wieku uważano, że w Morzu Martwym nie ma życia. Trudno było wyobrazić sobie coś innego, biorąc pod uwagę niezwykle wysokie zasolenie wody. Jednakże stosunkowo niedawno, w rezultacie wieloletnich badań, hydrobiolog Elizer Wolkanin, a następnie inni uczeni, udowodnili mylność tego poglądu. Nosicielami życia w Morzu Martwym okazały się odkryte przez uczonych jednokomórkowe glony oraz najprostsze organizmy - prokarionty, najstarsze żyjące komórki. Stąd pochodzi ich nazwa - archibakterie. Nie posiadają ukształtowanego jądra komórkowego oraz typowego układu chromosomowego. Funkcjonowanie oraz przekazywanie informacji genetycznej jest realizowane przez DNA. Istnieje hipoteza, że one istniały nawet wtedy, kiedy na Ziemi nie było tlenu.

Układ genetyczny archibakterii przechowuje informacje zebrane podczas walki o przeżycie w okresach najróżniejszych kataklizmów zachodzących na Ziemi. Jest w nich zawarta wielka siła witalna, moc i energia. W swoim metabolicznym cyklu, tworzą one substancje organiczne z nieorganicznych.morze_martwe3

ARCHIBAKTERIE - to jedyne żywe istoty bytujące w wodzie Morza Martwego przez wiele, wiele lat. Żyją i rozwijają się w tych wodach pomimo niezwykle wysokiej koncentracji soli i minerałów, demonstrując niespotykaną odporność. Struktura komórkowa archibakterii podobna jest do budowy komórki organizmu ludzkiego.

Firma Dr Nona po wielu długich badaniach naukowych stworzyła kompleks bioorganomineralny, który zawiera pochodne archibakterii oraz tak cenne dla organizmu mikroelementy i minerały.

Stosując preparaty firmy Dr Nona zawierające kompleks bioorganomineralny możemy przywrócić naszemu organizmowi to środowisko, te warunki życia, których mu brakowało.